piątek, 17 października 2014

❀Rozdział 35❀


Siedziałam na krześle, kiedy wszyscy biegali wokoło. Widziałam mamę siedzącą na końcu pokoju, ocierającą łzy, chociaż jeszcze nic się nie wydarzyło. Olivia przewracała moje rzeczy, w poszukiwaniu szczotki. Za każdym razem, gdy chciałam wstać, przyjaciółka mnie zatrzymywała. Śmiałam się pod nosem i przewracałam oczami, nie do końca świadoma tego, co mnie czeka.
Po chwili mama wstała i podeszła bliżej, chowając chusteczkę do torebki. Zaczęła przeczesywać palcami moje włosy; wyglądała na zatroskaną.
- Nie wierzę, że to już dziś - powiedziała, a do jej oczu ponownie napłynęły łzy.
- Ja też - odparłam, po czym się zaśmiałam.
Ludzie uważają za bzdurę, branie ślubu w wieku dwudziestu dwóch lat. Przecież jeszcze mam czas na znalezienie prawdziwej miłości, bla, bla, bla... Lecz co ja mogę poradzić, gdy jestem pewna swojej miłości? W takiej sytuacji wiek nie ma znaczenia. Mam wrażenie, że takie rzeczy mówią ludzie, którzy nigdy nie byli na prawdę zakochani.
Dotknęłam ręką mojego lekko wypukłego brzucha. Obiecałam sobie, że tym razem nie pozwolę mu odejść, potrzebowałam tego maleństwa. Na szczęście jeszcze nie wyglądałam dość grubo w sukni ślubnej. 
Uśmiechnęłam się sama do siebie.
Nagle pomyślałam o Niallu; bardzo chciałam wiedzieć co robił. Marzyłam o tym, aby go zobaczyć w jego najlepszym garniturze. Zerknęłam w stronę Olivii, żeby zobaczyć co robi; znalazła szczotkę, ale zaczęła szukać czegoś innego. Mama wyszła do toalety, więc była to jedyna okazja. Po cichu wymknęłam się z pokoju i wyszłam na korytarz. Nie miałam pojęcia, w którym pokoju mogłam znaleźć narzeczonego, więc zaczęłam od pierwszych drzwi po lewej stronie. Niestety nikogo tam nie było. Poszłam dalej, a gdy skręciłam w korytarz, natknęłam się na Maurę.
- Oh, kochanie - wydusiła, łapiąc mnie za ramiona. - Gdzie idziesz?
- Szukam czegoś do jedzenia - wymyśliłam na poczekaniu.
- Chodź ze mną, coś ci dam, chociaż nie powinnaś jeść, jeśli się denerwujesz.
Nie chciałam, żeby wiedziała, kogo na prawdę szukam. Wiedziałam, że jeśli by poznała prawdę, zamknęłaby mnie w klatce; niestety wierzyła w przesądy. Według niej, jakbym zobaczyła Nialla przed ślubem, zapewne mielibyśmy pecha do końca życia i jeszcze dłużej.
- Rozmyśliłam się, wytrzymam - posłałam jej blady uśmiech.
- Ah, te zmienne nastroje - zaśmiała się, przewracając dramatycznie oczami, po czym poszła dalej.
Odetchnęłam z ulgą i spokojnie wróciłam do swoich poszukiwań. Ruszyłam prosto, aż nagle usłyszałam tubalne, męskie śmiechy. Bingo. Lekko uchyliłam drzwi, żeby tylko nikt mnie nie zauważył. Czułam się jak najgorszy przestępca, ale misja została zakończona sukcesem - ujrzałam mojego księcia. Na jego widok, serce mało co nie wyskoczyło mi z piersi. Wyglądał idealnie, co zresztą nie było żadną nowością.


Miałam ochotę wbiec do pokoju i rzucić się mu na szyję, ale zapewne nie był to najlepszy pomysł. Jeszcze tylko chwila i ponownie go zobaczę, lecz tym razem przed ołtarzem. Próbowałam się nie denerwować składaniem przysięgi i tym podobne.
Zadowolona z siebie, powoli zamknęłam drzwi i wróciłam na swoje miejsce. Miałam nadzieję, że Olivia nie zauważyła mojego zniknięcia, wciąż pochłonięta szukaniem kosmetyków. Usiadłam na tym samym krześle co ostatnio, ale niestety moje zniknięcie nie umknęło uwadze przyjaciółki.
- Gdzieś ty była? - warknęła. - Stoję tu od kilku minut i gapię się na puste miejsce.
- Szukałam Nialla... - odpowiedziałam, przyznając się bez bicia.
Dziewczyna pokręciła głową z dezaprobatą i zaraz po tym, bez słowa zaczęła łaskotać mnie po twarzy pędzlem do pudru. Zamknęłam oczy i pozwoliłam jej na wykonanie makijażu.
Przypomniałam sobie Jego. W czarnym garniturze. Ze świetną fryzurą. Wyglądał jak prawdziwy książę z bajki, na którego przybycie nie mogłam się doczekać. Jeszcze tylko jakieś kilka godzin dzieliło mnie od zostania żoną.

Dwie godziny zleciały o wiele szybciej niż mogłam przypuszczać. Wszyscy byli gotowi i ja także. Welon, przysłaniający twarz, nieco mnie irytował, ale próbowałam go ignorować. 
Stałam po środku pokoju, a czas jakby stanął w miejscu. Momentalnie poczułam falę gorąca, nad którą nijak nie mogłam zapanować. Miałam wrażenie, że stoję w płomieniach. Na dodatek, Olivia przemknęła przede mną w czerwonej sukience; zakręciło mi się w głowie.
- Wiedziałam - powiedziała blondynka. - Denerwujesz się. To normalne, każdy się denerwuje. Nawet ja.
Głos jej drżał. Chyba była bardziej przejęta niż ja. Cały czas odpychałam od siebie wszelkie myśli o ślubie, dlatego nie byłam zdenerwowana, ale w końcu musiał nadejść czas, kiedy cały stres ze mnie uleci. Wiem, że był on gdzieś głęboko, a ja nie pozwalałam mu dawać o sobie znać. Próbowałam być silna. Nic nie mogło mnie złamać.
- Idziemy! - usłyszałam kompletnie niespodziewanie.
Mama, wraz z Olivią, przytrzymały mnie pod łokcie i wyprowadziły z pokoju. Poszłyśmy w ten sam korytarz, w którym ostatnio szukałam narzeczonego. Ta droga ciągnęła się w nieskończoność. Czas płynął tak wolno, jakbyśmy do drzwi doszły w jakieś pięć godzin. Stanęłam przed kaplicą, gdzie czekał na mnie tata. 
- Wszyscy są już w środku - pisnęła mama. - Zaraz dołączycie.
Pocałowała mnie w czoło, po czym weszła do kościoła. Z przyjaciółką pożegnałam się mocnym uściskiem, który trwał zdecydowanie za krótko; potrzebowałam jej przy swoim boku. Kiedy odeszła, dotarło do mnie co tak na prawdę się działo. Serce podskoczyło mi do gardła; chciałam uciekać, ale mocna dłoń ojca kazała mi zostać.
- Cieszę się, że oddaję cię w ręce takiego dobrego chłopaka - powiedział, patrząc na masywne drzwi.
- Tato...
Nie pozwolił mi dokończyć. Skinął głową, dając znak. Już czas.
Kiedy to się stało?
Na wszelki wypadek, otrzepałam suknię z kurzu, którego na niej nie było. Wypięłam pierś do przodu i po raz ostatni westchnęłam ciężko.
Wszyscy czekali. Nie było odwrotu, z czego byłam jak najbardziej zadowolona.
Pierwsze co zobaczyłam, po wejściu do kościoła, to długi granatowy dywan, prowadzący prosto do ołtarza, przy którym stał mój najwspanialszy narzeczony. Patrzyłam tylko i wyłącznie na niego, nikt inny się nie liczył. Miałam ochotę po prostu do niego podbiec i krzyknąć "Tak!", żeby nie musieć dłużej czekać. Niestety, ręka ojca, łapiąca moją, ponownie sprowadziła mnie na ziemię. Ta przeklęta mieszanka emocji nie dawała mi spokoju.
Niedługą chwilę później, stanęłam tuż przed nim i czułam jakby wszyscy inni zniknęli. Serce waliło mi jak szalone, ale błękitne oczy, z których nie mogłam spuścić wzroku, uspokajały mnie dostatecznie. Dostrzegałam nawet najmniejsze drgnięcie jego powiek. Uśmiechnął się delikatnie, po czym przygryzł dolną wargę; chyba nie tylko ja byłam zdenerwowana.
Nawet nie zorientowałam się kiedy wypowiedzieliśmy słowa przysięgi. Bardziej byłam przejęta trzymaniem Nialla za nadgarstek i powtarzaniem w myślach "Emily Horan". Śmiałam się sama do siebie, nie mogąc powstrzymać emocji.

~

Wielu ludzi mówi, że żyjemy by umierać, ale ja kompletnie się z tym nie zgadzam. Życie jest wspaniałe, tylko trzeba nauczyć się z niego korzystać. Ja zdecydowanie nabyłam tę umiejętność, co wcale nie było takie trudne jak niegdyś przypuszczałam.
Dwa lata temu, przeprowadziłam się z najlepszą przyjaciółką do Londynu. Marzyłyśmy o studiach w tym mieście już od podstawówki. Ciężko na to pracowałyśmy; dorabiałyśmy sobie w każdej wolnej chwili, byle zarobić cokolwiek. Każdego funta odkładałyśmy na przyszłość (odejmując kilka koncertów One Direction). Rodzice nie dali nam na to pieniędzy, gdyż wcale tego nie chciałyśmy. Teraz czujemy o wiele większą satysfakcję.
Udało nam się, ponieważ w to wierzyłyśmy. Wiara i nadzieja dały nam siłę. Bez tego nie dałybyśmy rady.
Tam, zupełnie przypadkiem, wpadłam na miłość swojego życia. To wszystko wydaje się absurdalne, ale na prawdę miało miejsce. Dziwnym trafem, spotkałam Nialla w zwykłym barze, a moje życie diametralnie się zmieniło.
Ludzie myślą, że jeśli umawiasz się z kimś sławnym, mogą mówić o tobie wszystkie najgorsze rzeczy, kiedy tak na prawdę cię nie znają. Na szczęście, nie dotykała mnie krytyka, bo bronił mnie mój jedyny i najwspanialszy rycerz. Takie życie jak z bajki nie było w moich planach, a jednak się ziściło. 
Do końca swoich dni będę powtarzać, że jestem najszczęśliwszą osobą. Takie cuda może zdziałać wiara w swoje marzenia.


***

A więc to koniec BIYD :')
Ostatni raz, proszę Was o pozostawienie komentarza.
Już nie będzie tu więcej postów, więc chciałam wiedzieć jak dużo osób czytało opowiadanie. Po prostu zostawcie po sobie malutki ślad, będę bardzo wdzięczna.

Dziękuję, że tu ze mną byliście.
Wasze wsparcie było wspaniałe i dziękuję każdemu z osobna.
Specjalne podziękowania Karolinie (Charlotte) za najdłuższe i najprawdziwsze komentarze. Byłaś ze mną od początku mojej "kariery" pisarskiej. Dziękuję, kochana.
Najspecjalniejsze podziękowania dla mojej najlepszej przyjaciółki. To właśnie ona zainspirowała mnie do stworzenia opowiadania o Niallu. Nawet kiedy pisałam beznadziejnie, chwaliłaś mnie i mówiłaś, że jestem najlepsza. Możliwe, że bez Ciebie nic bym nie napisała. Kocham Cię.

Kocham Was wszystkich i jeszcze raz bardzo dzię-ku-ję.
"Believe in your dreams" stworzyłam nie tylko dla siebie, ale przede wszystkim dla Was.
Jesteście najlepsi, a co do końcówki rozdziału - jest ona prawdziwa i weźcie to do siebie, bo to na prawdę ma znaczenie ♥

Jakby ktoś pytał, nie kończę pisać, nigdy przenigdy! Mam inne opowiadania, a moje najnowsze jest o Michaelu z 5 Seconds of Summer, na które serdecznie zapraszam. Na pewno są tu jakieś 5SOSFam, więc może polubicie MASK (klik).
Mam także konto na Wattpadzie, gdzie znajdziecie wszystkie moje prace. W niedługim czasie możecie spodziewać się czegoś nowego o 1D jak i 5SOS:)

24 komentarze:

  1. prześwietny ! szkoda że już kończysz. mam nadzieję, że będzie następne tak samo świetne opowiadanie z Niallem :) dziękuje ci za to,że dodawałaś te rozdziały, że stworzyłaś te opowiadanie i że mnie powiadamiałaś o każdym nowym rozdziale! masz wielki talent i nie marnuj go :) życzę powodzenia z dalszymi opowiadaniami;) lots of love @foreveerhuungry x

    OdpowiedzUsuń
  2. Wspaniałe zakończenie świetnego bloga <3
    Przyznam szczerze, że od tej historii zaczęła się moja przygoda z czytaniem FanFiction's. xD
    Zawsze będę miło wspominać tego bloga :3

    OdpowiedzUsuń
  3. O w mordke, a ja miałam nadzieję, że dasz jeszcze epilog...
    Będę tęsknić. Wiem, oklepany tekst, zwłaszcza, że nie komentowałam, ale naprawdę, za każdym razem cieszyłam się jak głupia, kiedy widziałam dodany przez ciebie rozdział :D
    Ten blog jest w piątce moich ulubionych blogów o Niallerze. A może nawet w trójce? Sama już nie wiem xD
    To smutne, jak szybko coś może się skończyć, choć tak naprawdę trwa od dłuższego czasu. I tak jest z twoim blogiem. Choć powstał już dawno, to i tak (przynajmniej w jakiejś części) pamiętam pierwsze rozdziały. I pamiętam, jak płakałam, kiedy Em straciła dziecko.
    Nie wiem, co jeszcze napisać, nocami nie myślę ;D xD
    Może zrobisz bloga o Liam'ie? Jezuuuuuuu, byłoby cudownie :DD ^^
    xxxxxxxxx,
    Lost in dreams

    OdpowiedzUsuń
  4. Szkoda ze to juz koniec :c Cudowne ;)

    OdpowiedzUsuń
  5. Jeju piękne zakończenie ♡
    Nie wierzę że to już koniec :(
    Dziękuję , za wszystko :)

    OdpowiedzUsuń
  6. Nie mogę uwierzyć że to koniec. Mimo że nie byłam z tb od początku to i tak kochałam to opowiadanie. Masz wielki talent i proszę wykorzystaj go w przyszłości. Kocham cb i twoje opowiadanie. Chciałambym abyś pisała je dalej ale to nie ode mnie zależy. Kocham Cię <3. /Daria

    OdpowiedzUsuń
  7. Wow no wiec to koniec.... Pamietam jak w autobusie wpadlysmy na pomysl tego opowiadania a ty od razu zaczelas je pisac i szczerze mowiac nie spodziewalam sie ze jestes tak utalentowana pisarka chociaz mialam okazje czytac twoje wspaniale opowiadanie o harrym potterze :)
    najdziwniejsze jest to ze kiedy zaczynalas pisac to opowiadanie to byly nasze poczatki z 1D i teraz kiedy jest juz koniec my jestesmy zupelnie innymi osobami, duzo sie zmienilo. Zawsze ci powtarzam ze wszystko co robisz jest cudowne, bo na serio tak uwazam. Kocham cie chummy najbardziej na swiecie i zawsze bede z toba :*
    Haha a co do rozdzialu to plakalam jak glupia bo byl cudowny no i ze dlatego, ze przypomnialy mi sie nasze poczatki :')
    jestes najlepsza
    Iga

    OdpowiedzUsuń
  8. Cudowny rozdział ;*
    Trochę szkoda że to już koniec bo ten blog był naprawdę cudny <3
    Ale wszystko co dobre szybko się kończy ehh ;/
    Powodzenia w dalszych sukcesach bo tego bloga można nazwać mega sukcesem :D
    Dziękuje i pozdrawiam ! xx

    OdpowiedzUsuń
  9. Ten rozdział jest moim absolutnie ulubionym! Od początku czekałam na coś takiego!
    To już koniec BIYD i szkoda, lecz gdybyś ciągnęła to dalej było by już chyba jakieś inne...
    Dziękuję, że o mnie wspomniałaś! To bardzo miłe i kochane, jak ty!
    Cieszę się, że przeczytałam "od deski do deski" to wspaniałe fanfiction! Życzę Ci powodzenia przy pisaniu innych fanfiction, a może kiedyś nawet książek!

    Pragnę zamieścić także małą informację:
    NAWET JEŚLI NIE JESTEŚ 5SOSFAM, POWINIENEŚ/POWINNAŚ PRZECZYTAĆ "MASK" DOMINIKI! JEST GENIALNE!

    To tyle z mojej strony.
    Jeszcze raz życzę Ci powodzenia!
    😍

    OdpowiedzUsuń
  10. Ryczę :'( Świetne opowiadanie. Szkoda że go już nie bedzie. Może zrobisz druga czesc? Zaczełam czytać go od 15 rozdziału bo wpadł mi w oko. I sie uzależniłam.
    życzę ci dużo sukcesów w dalszym pisaniu :D

    OdpowiedzUsuń
  11. Świetne opowiadanie ♥ a ten rozdział zwłaszcza, pod koniec miałam łzy e oczach :c <3

    OdpowiedzUsuń
  12. Łał.......tylko tyle zdołam powiedzieć no i szkoda że już koniec :(

    OdpowiedzUsuń
  13. Boskie opowiadanie, życzę powodzenia w dalszym pisaniu :) <3

    OdpowiedzUsuń
  14. O matko ... To było cudowne i szkoda że to koniec. :'( Pomyśl żeby nie pisać naprzykład następnej części. Proszę. Jeszcze raz kochałam i kocham to opowiadanie. :( :)

    OdpowiedzUsuń
  15. O Dżizys, to naprawdę koniec.
    To boli, BIYD było jednym z moich pierwszych ff
    Jeszcze to do mnie nie dotarło
    Teraz, gdy to już naprawdę koniec chce Ci baaaardzo podizekować za :
    -wszystkie rozdziały i za każdy osobna
    -czas poświęcony na napisanie tego opowiadania
    - myślenie godzinami nad tym, jak nas zadowolić (co zawsze Ci się udawało)
    - cały wkład, prace i wysiłek włożony w te 35 rozdziałów
    - za wszytko, ale to WSZYSTKO, co zrobiłaś
    odwaliłaś kawał cudownej roboty.
    Naprawdę cholernie Ci dziękuję skarbie !

    Dobra, pozbieralam się
    Belive in your Dreams to naprawdę dobre, ba ! Nawet świetne fanfiction.
    Jest mi mega przykro,że to koniec,ale to musiało kiedyś nastąpić, prawda ?
    Każdy z tych 35 rozdziałów był wyjątkowy i inny.
    Jeden był pełen romantycznych scen, inne były dramatyczne, trzymające w napięciu
    ale wiem jedno wszystkie były cudowne
    tak, wiem, powtarzam się,ale taka jest prawda
    kochałam Twój blog, nadal go kocham
    zarówno Twój blog, jak i Ciebie

    naprawdę doszłaś aż tutaj ? WOw

    Rozczuliłam się trochę, cóż mogłabym pisać poematy na temat wdzięczności i BIYD,ale to nie jest ważne.
    na koniec powiem Ci jedno
    wiem,że już to pisałaś, ale Ty naprawdę nie możesz porzucić pisania, jesteś cholernie dobra

    Jeszcze jeden, ostatni raz na tym blogu napisze te słowa:
    Świetny rozdział ! ♥

    I ostatni raz podziekuje Ci za wszystko
    no wiec DZIĘKUJĘ ! PAMIĘTAJ,ŻE CIĘ KOCHAM

    Życzę Ci wszystkiego najlepszego, dużo weny i powodzenia w dalszej twórczości

    Ilysm <3
    xx
    /@Katharine_Zet13

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ojejku, dziękuję! To było przecudowne, aż się łezka w oku kręci:')
      Ily xx

      Usuń
  16. Wczoraj zaczelam czytac to opowiadanie i mega mi sie spodobało, masz talent, nie marnuj go ;)!

    OdpowiedzUsuń
  17. Hej. Przepraszam, że spamuję, ale szukam czytelników mojego ff o Niallu Horanie. http://the-voice-of-my-heart-pl.blogspot.com/
    Proszę, przeczytaj chociaż 2 rozdziały może ci się spodoba. A jeśli nie to przepraszam.

    OdpowiedzUsuń
  18. Ona - zwykła dziewczyna, przyjechała do ciotki na wakacje. Pojechała zwiedzać piękny Londyn, miasto jej marzeń. Niefortunnie wpadła na blondyna o pięknych niebieskich oczach.
    On - irlandczyk, śpiewa w najpopularniejszym boysbandzie na świecie. Przechodząc po ulicach miasta wpada na niego pewna dziewczyna.
    Oni - spędzają ze sobą cały dzień a później kolejne, niestety to co się wydarzy po kilku tygodniach nie jest ich spełnieniem marzeń.
    http://zwykla-dziewczyna-1d.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń